روزهای تلخ و شیرین با حبه قندهای شیرین

برای اینکه فراموش نکنم...

تب، مریضی

  • ۲۳:۴۰
بسم الله
اول قندک
بعد قند عسل
تب، تب، مریضی، شیاف، استامینوفن، تشنج، آب سرد، بیمارستان، سرم، گریه، اشک، غصه...
بالاخره خوابید. خوابش برد عزیزدلم...
انگار یک گرمای محبتی می‌خواست برای خوابیدن.
نوازش‌هایم آرامش کرد و خوابید.
جان دلم
حالا می‌شود یک دل سیر گریه کرد، بر شبی که گذشت...

یا من اسمه دواء و ذکره شفاء
  • ۲۹
ارسال نظر آزاد است، اما اگر قبلا در بیان ثبت نام کرده اید می توانید ابتدا وارد شوید.
شما میتوانید از این تگهای html استفاده کنید:
<b> یا <strong>، <em> یا <i>، <u>، <strike> یا <s>، <sup>، <sub>، <blockquote>، <code>، <pre>، <hr>، <br>، <p>، <a href="" title="">، <span style="">، <div align="">
تجدید کد امنیتی
همه، مادرانه می نویسند، اما برای منی که تجربه اش نکردم، خاله بودن، دنیای ملسی است. اینجا عکس خواهرزاده ها را نخواهم گذاشت. دوست ندارم وقتی بزرگ شدند، فضای مجازی پر از عکس هایشان باشد. پس همه عکس های زیبای کودکانه، تزئینی است.
قند عسل، اولین خواهرزاده: چهارساله
قندک: بامزه، شیطون، ناز... با قند عسل، از یک مادرند. حدود دوسال
قند ونبات: ناز، لوس، می شود دخترخاله/پسرخاله دو تا وروجک دیگه...
قندی: فعلاً فسقل آخر، با قندِعسل و قندک، از یه مادرن و به قول قندِعسل، یه خانواده پنج‌نفری شدند.
دنبال کنندگان ۵ نفر
این وبلاگ را دنبال کنید
Designed By Erfan Powered by Bayan